VLOG 2: OP ZOEK naar waar ik voor sta…hoe pak jij dat aan?

Weet jij waar je voor staat? Wat jou uniek maakt? Ik merk dat ik daar op dit moment geen helder antwoord op kan geven.

Vragen die ik mezelf stel zijn bijvoorbeeld:

  • Wat voeg ik toe aan alle anderen die al schrijven en vloggen?
  • Waarin onderscheid ik mij?
  • Wat maakt mij uniek?

Ik hoop dat we elkaar verder kunnen helpen in onze zoektocht!  

(excuses voor de laatste 30 seconden waarin het beeld niet stabiel is)

Wil je WETEN WANNEER ik een NIEUWE VLOG of BLOG publiceer? KLIK op VOLGEN.

Je vult dan je e-mailadres in, krijgt een link in je mail om te bevestigen dat je op de hoogte wilt blijven en zodra ik iets publiceer krijg je een mailtje. Zo simpel is het ;-)

VLOG 1: LEEF alsof het je EERSTE DAG op aarde is!

In mijn eerste vlog nodig ik je uit om te leven alsof het je eerste dag op aarde is. Ja, je leest het goed: je EERSTE dag ;-) Hoe dat zit vertel ik je in dit filmpje!

Wil je WETEN WANNEER ik een NIEUWE VLOG of BLOG publiceer? KLIK op VOLGEN.

Je vult dan je e-mailadres in, krijgt een link in je mail om te bevestigen dat je op de hoogte wilt blijven en zodra ik iets publiceer krijg je een mailtje. Zo simpel is het ;-)

Tiny BIG change: IDEALIST TROTSEERT CAMERA-ANGST

Het was een dappere actie, al zeg ik het zelf ;-)! Mijn 46-e levensjaar heb ik op 1 september ingeluid door plaats te nemen op de reizende rode stip van TEDxAlmere*!

Kleine verschuiving, grote verandering
Dit jaar is het thema ‘tiny BIG change’. Een kleine verandering die iets groots teweeg brengt. Ter promotie van dit evenement reist de rode stip van TEDx door de stad. Heb je een tiny BIG change die je niet voor jezelf wilt houden dan is deze stip dé plek om hem te delen!

De idealist in mij was direct enthousiast: “Hoe mooi zou het zijn om bij één of meer mensen een zaadje te planten door mijn ervaring te vertellen?!” In het kader van ‘tiny BIG change’ ben ik er namelijk van overtuigd dat een kleine verschuiving in het kijken naar een ander of een situatie een GROTE verandering teweeg kan brengen in iemands gedrag en gevoel. En dat heeft vervolgens weer invloed op de omgeving.

Kortom, die rode stip was voor mij dé kans om zoveel mogelijk mensen te inspireren deze levenswijze ook toe te passen!

Idealist in beeld
Het angsthaasje in mij stond iets minder te trappelen bij het idee om voor de camera te gaan staan. Hoe ik dit conflict tot een goed einde heb gebracht kun je lezen in mijn blog WAYNE DYER: HEMELS EN SPRINGLEVEND! De idealist nam in elk geval plaats achter de knoppen…of beter gezegd voor de camera 😉

Het sprekende bewijs daarvan zie je hier. Voor een kijkje achter de schermen van het filmpje klik je hier.

*TEDxAlmere is een onafhankelijk georganiseerd sprekersevent waarbij verschillende mensen inspirerende nieuwe TED-achtige ervaringen delen. Voor meer informatie ga je naar TEDxAlmere of TED.

Behind the scenes bij de RODE STIP van TEDxAlmere

WAYNE DYER: HEMELS EN SPRINGLEVEND!

‘If you change the way you look at things, the things you look at change’ *

Eén van mijn favoriete quotes van mijn grootste inspirator Dr. Wayne Dyer. Vandaag is het precies twee jaar geleden dat deze wereldberoemde motivator, leraar, schrijver en mentor overleed. Helaas verschijnen er dus geen nieuwe boeken of lezingen meer van hem. Maar…zijn wijze lessen zijn springlevend!

fb-omslagfoto-01

Zoals bovenstaande quote: ik streef ernaar om mijn leven te leiden vanuit dit basisprincipe. Als ik mijn manier van kijken naar dingen verander beïnvloedt dat zowel mijn gevoel als gedrag waarmee ik een aangenamer mens ben. Het maakt mij milder, toleranter en ruimdenkender, zowel naar mezelf als naar anderen.

Speels avontuur  
Zo ga ik binnenkort iets doen wat ik kan zien als iets groots en griezelig waarbij de kans op falen groot is. Óf ik kan het zien als een uitdagende nieuwe ervaring. Wat ik precies ga doen houd ik op dit moment nog even voor mezelf 😉.

Toen ik overwoog om deze uitdaging aan te gaan was mijn eerste gedachte er één in de categorie doemdenken. Eentje die ik herken van mezelf: wat als ik het niet kan of fout doe? Daar werd ik super nerveus van.

Na bewust op zoek te gaan naar een andere zienswijze bedacht ik me hoe ik hier ook naar zou kunnen kijken. Namelijk als een nieuwsgierig onbevangen kind die vol enthousiasme in een nieuw avontuur duikt waarbij ‘fout doen’ helemaal niet bestaat! Dat voelde direct een heel stuk lichter en bracht het speelse gevoel in mij naar boven.

Morgen, 31 augustus, hobbel ik precies 45 jaar rond op deze schitterende wereld. Wellicht zit ik op de helft van mijn leven of misschien ben ik dat punt al lang voorbij. Wie zal het zeggen? Mijn ultieme droom is in elk geval om met mijn bestaan bij te dragen aan een wereld waarin mensen wat milder en verdraagzamer zijn voor zichzelf en voor anderen.

Durf jij de uitdaging aan te gaan?
Ik daag je daarom uit om één hele dag, vanaf het moment dat je wakker wordt totdat je gaat slapen niet te oordelen over jezelf, een ander of een situatie! En, als je merkt dat je dat wel doet (wat gegarandeerd gebeurt 😉) dit puur op te merken en bewust te bedenken hoe je er anders naar zou kunnen kijken. Hoe voelt het om die andere gedachte over dezelfde situatie te hebben?

Inspireer mij en anderen en deel jouw ervaring hieronder! En besef dat je het niet goed of fout kunt doen: je hebt puur een ervaring.

* ‘Als je de manier waarop je naar de dingen kijkt verandert, veranderen de dingen waar je naar kijkt’

Loslaten van perfectie

Mijn passie en gedrevenheid van vóór Droppie’s dood staan in schil contrast met hoe ik mij de laatste weken door het leven beweeg: stroperig, ronddolend, weinig focus.

Het vele moeten
Al maanden heb ik geen blog geschreven. Ik moet er tijd voor maken. Nee, ik WIL er tijd voor maken. Maar het schrijven van een blog is gaandeweg een alsmaar zwaarder issue geworden. Het voelt als een berg die hoger lijkt te worden naarmate ik de berg nader. “Het moet natuurlijk wel perfect zijn”. “Ik moet alle aantekeningen die ik rondom bloggen heb gemaakt langslopen voordat ik iets publiceer”. “De zinnen moet kloppen”. “De titel en de eerste zin moeten pakkend zijn”. Het moet, het moet, het moet…

niet perfect is ook goed

Kortom, perfectie en vooral ‘mooi en leesbaar’ schrijven overheerst. Geen eenvoudige opgave, maar eerder kan ik iets niet op de site publiceren. Míjn site. De site die ik onder meer in het leven heb geroepen, omdat ik zo graag wil delen hoe ik mijn leven vormgeef vanuit kracht.

Normen en waarden van ego
Volgens de normen en waarden van mijn ego is die kracht sterk verminderd. Ik ben terecht gekomen in een brei van vaagheid: amper zin in dingen, mezelf hierom veroordelen, bang omdat ik mijn passie niet meer voel, weinig puf om dingen op te pakken, gevoel te falen en zo dwaal ik de laatste tijd wat rond.

Het voelt alsof ik een stukje van mezelf ben kwijtgeraakt. Nee, dat laatste klopt niet helemaal: ik kan het contact met mijn ‘echte ik’ gewoon even niet meer voelen. Ik mis mezelf, mijn enthousiasme, mijn gedrevenheid. Soms krijg ik weer een glimp te zien, voel ik me geïnspireerd of blij. Dan weet ik dat het er nog is.

Er zijn genoeg mensen om me heen die mij niet veroordelen. Ze zeggen zelfs hoe normaal dit proces is. Droppie, mijn levensmaatje waar ik de langste relatie in mijn leven mee heb gehad, is er niet meer en daarmee heeft hij een grote leegte achtergelaten. Al mijn gevoelens, of de afwezigheid daarvan, hoort bij rouwen.

Maar iets in mij vindt dat het klaar moet zijn. Ja, ik mag best nog verdriet hebben en mijn lieve vriendje missen. En nee, ik hoef niets te forceren, maar ik moet vooral wél weer verder gaan waar ik voor zijn overlijden vol enthousiasme mee bezig was…!

Herkenning en aanmoediging
Gisteren las ik een paar blogs waar ik me door gesterkt voel: Ik ben het kwijt (en dat is goed) was herkenbaar. Een verademing om te lezen! Daarna las ik op dezelfde site Waar ben ik aan begonnen? Die blog trok mij over de streep om iets te doen wat ik heel spannend vind: een blog schrijven zonder te redigeren en aan te passen. Voor mij een uitdaging (again… ;-) om perfectie los te laten.

Het is een nieuwe eerste stap om mezelf te stimuleren te doen wat ik zo fijn vind om te doen: schrijven!! Ik gun mezelf die tijd niet. Correctie: ik gunde mezelf de tijd niet. En dat terwijl het zo helpend is om de flipperkast aan gedachten te ventileren. Ik hoef niet te scoren. Elk kogeltje mag in het niets verdwijnen. Tot er ruimte is om weer een nieuwe stap te zetten. So this is it, take it or leave it!

Pokémon plaag

Zittend op mijn favoriete plek bij de fontein kijk ik uit op de houten steiger in het weerwater. Het is een komen en gaan van mensen. Als het nu prachtig weer was dan zou ik het volkomen begrijpen. Maar nee, het stormt flink.

Een pappa met zijn twee zoontjes, een oudere iets kromlopende meneer, een stel met kinderwagen, twee coole jongens van een jaar of 16, allemaal wagen ze het om in deze storm de steiger op te lopen. Terwijl het water van de fontein alle kanten op waait. Waarom?

Fontein weerwater in harde wind blog Pokémon plaag
Het water van de fontein in de harde wind

En dan ineens herinner ik me de drukte op zondagochtend in het Muzenpark, waar ik met een clubje bekenden Tai Chi beoefende. Ik was verbaasd hoeveel mensen er al op de been waren. Ook daar een pappa met kinderen, elk met een eigen mobiel. De jongste was hooguit een jaar of vier. Verder fietsers die tig keer langs reden, mensen die op het gras heen en weer liepen. En een man met een plastic Albert Heijn tas. Mijn Tai Chi-genootjes wisten mij te vertellen dat het de Pokémon gekte was.

Ik was ervan overtuigd dat de man met de plastic tas één van de uitzonderingen was die gewoon lekker bijtijds boodschappen was gaan doen. Eén van mijn Tai Chi maatjes verzekerde mij dat hij ook een Pokémon-jager was en de tas puur zijn alibi. Toen hij keer op keer langs liep, met nog steeds hetzelfde tasje in zijn ene hand en zijn mobiel in zijn andere, moest ik toegeven dat hij ook tot de Pokémon-plaag behoorde…

Hier, bij de fontein, huist blijkbaar ook een Pokémon. Het spel brengt mensen dus massaal naar buiten en in beweging. Hele gezinnen gaan gezellig samen op stap. Hoewel, gezellig? Ieder gezinslid kijkt voortdurend met gebogen nek op zijn eigen scherm.

Intussen komt de oudere meneer, die eerder starend naar zijn mobiel langs mij liep, weer terug.

Pokémon speurtocht
Het is een lachwekkend gezicht en tegelijk griezelig. Ze gaan totaal op in het spel. Zonder op te letten lopen en fietsen ze rond. Sommige mensen drijft het zelfs tot waanzin. Zo blijkt van de week een tweejarige peuter in luier alleen op straat te zijn gesignaleerd. Een oplettende buurvrouw alarmeerde de politie. De ouders bleken op Pokémon speurtocht…Als dit bericht niet is opgeblazen, het is tenslotte komkommertijd, dan kan deze gekte dus echt doorslaan.

Terug naar het nu. Ik ben opgestaan, omdat het zachtjes begint te regenen. De oude meneer is op de bank gaan zitten waar ik net zat en kijkt peinzend naar zijn mobiel. Het stel met de kinderwagen loopt ook nog steeds te dwalen, ieder starend op hun eigen scherm.

Vliegtuig spotten
Ik glimlach om het tafereel en besluit langzaam richting de winkels te lopen. Langzaam, want op míjn scherm heb ik ondertussen veelvuldig de flightradar in de gaten gehouden. De A380, het imposante grootste passagiersvliegtuig ter wereld, komt er bijna aan en die wil ík spotten!

A380 ingezoomd rechthoek
A380, het imposante grootste passagiersvliegtuig ter wereld!

Zouden mensen denken dat ik ook tot de Pokémon plaag behoor? In wezen gedraag ik me net zo bizar als de Pokémonners. Het enige verschil is dat ik na het kijken op mijn scherm opkijk richting de lucht…ik zie ze namelijk vliegen ;-)

 

ONGESTOORD SCHRIJVEN op mijn EIGEN PLEK

Hoe heerlijk is het om ongestoord te schrijven in mijn eigen prikkelarme ruimte?

Een kwartier geleden lag ik nog prinsheerlijk op de robuuste bank voor mijn power nap. Knus, met een dekentje over mij heen, voelde ik me geborgen. In de verte hoorde ik de zachte geluidjes van de aanslagen op het toetsenbord van iemand die ook graag schrijft. Ik hoef niks en kan precies doen waar ik mij goed bij voel. Wil ik wat drinken, een frisse neus halen of gewoon even voor me uitstaren? Alles mag en alles kan.

De rust is aangenaam. Volledig toegewijd doe ik waar ik blij van word: schrijven, onder woorden brengen van ervaringen waarmee ik de lezer een kijkje geef in mijn belevingswereld. Ik wil een ander prikkelen, inspireren of gewoon lekker voyeur laten zijn ;-)

Ik geniet van de zon die door de vele ramen naar binnen schijnt. Het groen van de natuur om mij heen licht op. Even voel ik me een echte schrijfster op mijn eigen plek! Ik voel me thuis. Hier droom ik al tijden van: een eigen schrijfruimte omgeven door natuur, veel daglicht en rust om me vol overgave te richten op waar ik zoveel plezier aan beleef. Een plekje waar ik niet afgeleid word door de prikkels die ik thuis ervaar.

In de verte hoor ik een wekker afgaan. Half vijf. Ik kijk op van mijn scherm en zie het doorzichtige doek dat voor mij hangt…Ik word me in één klap bewust dat ik helemaal niet in mijn eigen ruimte ben! Ik ben te gast in de Stiltecoupé van Zinexprez!

Dankbaar dat ik mezelf deze middag bij Corrie heb gegund: hier kom ik graag terug! Ondertussen dagdroom ik nog even verder…wie weet wordt ook mijn droom werkelijkheid…