Pokémon plaag

Zittend op mijn favoriete plek bij de fontein kijk ik uit op de houten steiger in het weerwater. Het is een komen en gaan van mensen. Als het nu prachtig weer was dan zou ik het volkomen begrijpen. Maar nee, het stormt flink.

Een pappa met zijn twee zoontjes, een oudere iets kromlopende meneer, een stel met kinderwagen, twee coole jongens van een jaar of 16, allemaal wagen ze het om in deze storm de steiger op te lopen. Terwijl het water van de fontein alle kanten op waait. Waarom?

Fontein weerwater in harde wind blog Pokémon plaag
Het water van de fontein in de harde wind

En dan ineens herinner ik me de drukte op zondagochtend in het Muzenpark, waar ik met een clubje bekenden Tai Chi beoefende. Ik was verbaasd hoeveel mensen er al op de been waren. Ook daar een pappa met kinderen, elk met een eigen mobiel. De jongste was hooguit een jaar of vier. Verder fietsers die tig keer langs reden, mensen die op het gras heen en weer liepen. En een man met een plastic Albert Heijn tas. Mijn Tai Chi-genootjes wisten mij te vertellen dat het de Pokémon gekte was.

Ik was ervan overtuigd dat de man met de plastic tas één van de uitzonderingen was die gewoon lekker bijtijds boodschappen was gaan doen. Eén van mijn Tai Chi maatjes verzekerde mij dat hij ook een Pokémon-jager was en de tas puur zijn alibi. Toen hij keer op keer langs liep, met nog steeds hetzelfde tasje in zijn ene hand en zijn mobiel in zijn andere, moest ik toegeven dat hij ook tot de Pokémon-plaag behoorde…

Hier, bij de fontein, huist blijkbaar ook een Pokémon. Het spel brengt mensen dus massaal naar buiten en in beweging. Hele gezinnen gaan gezellig samen op stap. Hoewel, gezellig? Ieder gezinslid kijkt voortdurend met gebogen nek op zijn eigen scherm.

Intussen komt de oudere meneer, die eerder starend naar zijn mobiel langs mij liep, weer terug.

Pokémon speurtocht
Het is een lachwekkend gezicht en tegelijk griezelig. Ze gaan totaal op in het spel. Zonder op te letten lopen en fietsen ze rond. Sommige mensen drijft het zelfs tot waanzin. Zo blijkt van de week een tweejarige peuter in luier alleen op straat te zijn gesignaleerd. Een oplettende buurvrouw alarmeerde de politie. De ouders bleken op Pokémon speurtocht…Als dit bericht niet is opgeblazen, het is tenslotte komkommertijd, dan kan deze gekte dus echt doorslaan.

Terug naar het nu. Ik ben opgestaan, omdat het zachtjes begint te regenen. De oude meneer is op de bank gaan zitten waar ik net zat en kijkt peinzend naar zijn mobiel. Het stel met de kinderwagen loopt ook nog steeds te dwalen, ieder starend op hun eigen scherm.

Vliegtuig spotten
Ik glimlach om het tafereel en besluit langzaam richting de winkels te lopen. Langzaam, want op míjn scherm heb ik ondertussen veelvuldig de flightradar in de gaten gehouden. De A380, het imposante grootste passagiersvliegtuig ter wereld, komt er bijna aan en die wil ík spotten!

A380 ingezoomd rechthoek
A380, het imposante grootste passagiersvliegtuig ter wereld!

Zouden mensen denken dat ik ook tot de Pokémon plaag behoor? In wezen gedraag ik me net zo bizar als de Pokémonners. Het enige verschil is dat ik na het kijken op mijn scherm opkijk richting de lucht…ik zie ze namelijk vliegen ;-)