Loslaten van perfectie

Mijn passie en gedrevenheid van vóór Droppie’s dood staan in schil contrast met hoe ik mij de laatste weken door het leven beweeg: stroperig, ronddolend, weinig focus.

Het vele moeten
Al maanden heb ik geen blog geschreven. Ik moet er tijd voor maken. Nee, ik WIL er tijd voor maken. Maar het schrijven van een blog is gaandeweg een alsmaar zwaarder issue geworden. Het voelt als een berg die hoger lijkt te worden naarmate ik de berg nader. “Het moet natuurlijk wel perfect zijn”. “Ik moet alle aantekeningen die ik rondom bloggen heb gemaakt langslopen voordat ik iets publiceer”. “De zinnen moet kloppen”. “De titel en de eerste zin moeten pakkend zijn”. Het moet, het moet, het moet…

niet perfect is ook goed

Kortom, perfectie en vooral ‘mooi en leesbaar’ schrijven overheerst. Geen eenvoudige opgave, maar eerder kan ik iets niet op de site publiceren. Míjn site. De site die ik onder meer in het leven heb geroepen, omdat ik zo graag wil delen hoe ik mijn leven vormgeef vanuit kracht.

Normen en waarden van ego
Volgens de normen en waarden van mijn ego is die kracht sterk verminderd. Ik ben terecht gekomen in een brei van vaagheid: amper zin in dingen, mezelf hierom veroordelen, bang omdat ik mijn passie niet meer voel, weinig puf om dingen op te pakken, gevoel te falen en zo dwaal ik de laatste tijd wat rond.

Het voelt alsof ik een stukje van mezelf ben kwijtgeraakt. Nee, dat laatste klopt niet helemaal: ik kan het contact met mijn ‘echte ik’ gewoon even niet meer voelen. Ik mis mezelf, mijn enthousiasme, mijn gedrevenheid. Soms krijg ik weer een glimp te zien, voel ik me geïnspireerd of blij. Dan weet ik dat het er nog is.

Er zijn genoeg mensen om me heen die mij niet veroordelen. Ze zeggen zelfs hoe normaal dit proces is. Droppie, mijn levensmaatje waar ik de langste relatie in mijn leven mee heb gehad, is er niet meer en daarmee heeft hij een grote leegte achtergelaten. Al mijn gevoelens, of de afwezigheid daarvan, hoort bij rouwen.

Maar iets in mij vindt dat het klaar moet zijn. Ja, ik mag best nog verdriet hebben en mijn lieve vriendje missen. En nee, ik hoef niets te forceren, maar ik moet vooral wél weer verder gaan waar ik voor zijn overlijden vol enthousiasme mee bezig was…!

Herkenning en aanmoediging
Gisteren las ik een paar blogs waar ik me door gesterkt voel: Ik ben het kwijt (en dat is goed) was herkenbaar. Een verademing om te lezen! Daarna las ik op dezelfde site Waar ben ik aan begonnen? Die blog trok mij over de streep om iets te doen wat ik heel spannend vind: een blog schrijven zonder te redigeren en aan te passen. Voor mij een uitdaging (again… ;-) om perfectie los te laten.

Het is een nieuwe eerste stap om mezelf te stimuleren te doen wat ik zo fijn vind om te doen: schrijven!! Ik gun mezelf die tijd niet. Correctie: ik gunde mezelf de tijd niet. En dat terwijl het zo helpend is om de flipperkast aan gedachten te ventileren. Ik hoef niet te scoren. Elk kogeltje mag in het niets verdwijnen. Tot er ruimte is om weer een nieuwe stap te zetten. So this is it, take it or leave it!