Blogs

Tiny BIG change: IDEALIST TROTSEERT CAMERA-ANGST

Het was een dappere actie, al zeg ik het zelf ;-)! Mijn 46-e levensjaar heb ik op 1 september ingeluid door plaats te nemen op de reizende rode stip van TEDxAlmere*!

Kleine verschuiving, grote verandering
Dit jaar is het thema ‘tiny BIG change’. Een kleine verandering die iets groots teweeg brengt. Ter promotie van dit evenement reist de rode stip van TEDx door de stad. Heb je een tiny BIG change die je niet voor jezelf wilt houden dan is deze stip dé plek om hem te delen!

De idealist in mij was direct enthousiast: “Hoe mooi zou het zijn om bij één of meer mensen een zaadje te planten door mijn ervaring te vertellen?!” In het kader van ‘tiny BIG change’ ben ik er namelijk van overtuigd dat een kleine verschuiving in het kijken naar een ander of een situatie een GROTE verandering teweeg kan brengen in iemands gedrag en gevoel. En dat heeft vervolgens weer invloed op de omgeving.

Kortom, die rode stip was voor mij dé kans om zoveel mogelijk mensen te inspireren deze levenswijze ook toe te passen!

Idealist in beeld
Het angsthaasje in mij stond iets minder te trappelen bij het idee om voor de camera te gaan staan. Hoe ik dit conflict tot een goed einde heb gebracht kun je lezen in mijn blog WAYNE DYER: HEMELS EN SPRINGLEVEND! De idealist nam in elk geval plaats achter de knoppen…of beter gezegd voor de camera 😉

Het sprekende bewijs daarvan zie je hier. Voor een kijkje achter de schermen van het filmpje klik je hier.

*TEDxAlmere is een onafhankelijk georganiseerd sprekersevent waarbij verschillende mensen inspirerende nieuwe TED-achtige ervaringen delen. Voor meer informatie ga je naar TEDxAlmere of TED.

Behind the scenes bij de RODE STIP van TEDxAlmere

WAYNE DYER: HEMELS EN SPRINGLEVEND!

‘If you change the way you look at things, the things you look at change’ *

Eén van mijn favoriete quotes van mijn grootste inspirator Dr. Wayne Dyer. Vandaag is het precies twee jaar geleden dat deze wereldberoemde motivator, leraar, schrijver en mentor overleed. Helaas verschijnen er dus geen nieuwe boeken of lezingen meer van hem. Maar…zijn wijze lessen zijn springlevend!

fb-omslagfoto-01

Zoals bovenstaande quote: ik streef ernaar om mijn leven te leiden vanuit dit basisprincipe. Als ik mijn manier van kijken naar dingen verander beïnvloedt dat zowel mijn gevoel als gedrag waarmee ik een aangenamer mens ben. Het maakt mij milder, toleranter en ruimdenkender, zowel naar mezelf als naar anderen.

Speels avontuur  
Zo ga ik binnenkort iets doen wat ik kan zien als iets groots en griezelig waarbij de kans op falen groot is. Óf ik kan het zien als een uitdagende nieuwe ervaring. Wat ik precies ga doen houd ik op dit moment nog even voor mezelf 😉.

Toen ik overwoog om deze uitdaging aan te gaan was mijn eerste gedachte er één in de categorie doemdenken. Eentje die ik herken van mezelf: wat als ik het niet kan of fout doe? Daar werd ik super nerveus van.

Na bewust op zoek te gaan naar een andere zienswijze bedacht ik me hoe ik hier ook naar zou kunnen kijken. Namelijk als een nieuwsgierig onbevangen kind die vol enthousiasme in een nieuw avontuur duikt waarbij ‘fout doen’ helemaal niet bestaat! Dat voelde direct een heel stuk lichter en bracht het speelse gevoel in mij naar boven.

Morgen, 31 augustus, hobbel ik precies 45 jaar rond op deze schitterende wereld. Wellicht zit ik op de helft van mijn leven of misschien ben ik dat punt al lang voorbij. Wie zal het zeggen? Mijn ultieme droom is in elk geval om met mijn bestaan bij te dragen aan een wereld waarin mensen wat milder en verdraagzamer zijn voor zichzelf en voor anderen.

Durf jij de uitdaging aan te gaan?
Ik daag je daarom uit om één hele dag, vanaf het moment dat je wakker wordt totdat je gaat slapen niet te oordelen over jezelf, een ander of een situatie! En, als je merkt dat je dat wel doet (wat gegarandeerd gebeurt 😉) dit puur op te merken en bewust te bedenken hoe je er anders naar zou kunnen kijken. Hoe voelt het om die andere gedachte over dezelfde situatie te hebben?

Inspireer mij en anderen en deel jouw ervaring hieronder! En besef dat je het niet goed of fout kunt doen: je hebt puur een ervaring.

* ‘Als je de manier waarop je naar de dingen kijkt verandert, veranderen de dingen waar je naar kijkt’

Loslaten van perfectie

Mijn passie en gedrevenheid van vóór Droppie’s dood staan in schil contrast met hoe ik mij de laatste weken door het leven beweeg: stroperig, ronddolend, weinig focus.

Het vele moeten
Al maanden heb ik geen blog geschreven. Ik moet er tijd voor maken. Nee, ik WIL er tijd voor maken. Maar het schrijven van een blog is gaandeweg een alsmaar zwaarder issue geworden. Het voelt als een berg die hoger lijkt te worden naarmate ik de berg nader. “Het moet natuurlijk wel perfect zijn”. “Ik moet alle aantekeningen die ik rondom bloggen heb gemaakt langslopen voordat ik iets publiceer”. “De zinnen moet kloppen”. “De titel en de eerste zin moeten pakkend zijn”. Het moet, het moet, het moet…

niet perfect is ook goed

Kortom, perfectie en vooral ‘mooi en leesbaar’ schrijven overheerst. Geen eenvoudige opgave, maar eerder kan ik iets niet op de site publiceren. Míjn site. De site die ik onder meer in het leven heb geroepen, omdat ik zo graag wil delen hoe ik mijn leven vormgeef vanuit kracht.

Normen en waarden van ego
Volgens de normen en waarden van mijn ego is die kracht sterk verminderd. Ik ben terecht gekomen in een brei van vaagheid: amper zin in dingen, mezelf hierom veroordelen, bang omdat ik mijn passie niet meer voel, weinig puf om dingen op te pakken, gevoel te falen en zo dwaal ik de laatste tijd wat rond.

Het voelt alsof ik een stukje van mezelf ben kwijtgeraakt. Nee, dat laatste klopt niet helemaal: ik kan het contact met mijn ‘echte ik’ gewoon even niet meer voelen. Ik mis mezelf, mijn enthousiasme, mijn gedrevenheid. Soms krijg ik weer een glimp te zien, voel ik me geïnspireerd of blij. Dan weet ik dat het er nog is.

Er zijn genoeg mensen om me heen die mij niet veroordelen. Ze zeggen zelfs hoe normaal dit proces is. Droppie, mijn levensmaatje waar ik de langste relatie in mijn leven mee heb gehad, is er niet meer en daarmee heeft hij een grote leegte achtergelaten. Al mijn gevoelens, of de afwezigheid daarvan, hoort bij rouwen.

Maar iets in mij vindt dat het klaar moet zijn. Ja, ik mag best nog verdriet hebben en mijn lieve vriendje missen. En nee, ik hoef niets te forceren, maar ik moet vooral wél weer verder gaan waar ik voor zijn overlijden vol enthousiasme mee bezig was…!

Herkenning en aanmoediging
Gisteren las ik een paar blogs waar ik me door gesterkt voel: Ik ben het kwijt (en dat is goed) was herkenbaar. Een verademing om te lezen! Daarna las ik op dezelfde site Waar ben ik aan begonnen? Die blog trok mij over de streep om iets te doen wat ik heel spannend vind: een blog schrijven zonder te redigeren en aan te passen. Voor mij een uitdaging (again… ;-) om perfectie los te laten.

Het is een nieuwe eerste stap om mezelf te stimuleren te doen wat ik zo fijn vind om te doen: schrijven!! Ik gun mezelf die tijd niet. Correctie: ik gunde mezelf de tijd niet. En dat terwijl het zo helpend is om de flipperkast aan gedachten te ventileren. Ik hoef niet te scoren. Elk kogeltje mag in het niets verdwijnen. Tot er ruimte is om weer een nieuwe stap te zetten. So this is it, take it or leave it!

Pokémon plaag

Zittend op mijn favoriete plek bij de fontein kijk ik uit op de houten steiger in het weerwater. Het is een komen en gaan van mensen. Als het nu prachtig weer was dan zou ik het volkomen begrijpen. Maar nee, het stormt flink.

Een pappa met zijn twee zoontjes, een oudere iets kromlopende meneer, een stel met kinderwagen, twee coole jongens van een jaar of 16, allemaal wagen ze het om in deze storm de steiger op te lopen. Terwijl het water van de fontein alle kanten op waait. Waarom?

Fontein weerwater in harde wind blog Pokémon plaag
Het water van de fontein in de harde wind

En dan ineens herinner ik me de drukte op zondagochtend in het Muzenpark, waar ik met een clubje bekenden Tai Chi beoefende. Ik was verbaasd hoeveel mensen er al op de been waren. Ook daar een pappa met kinderen, elk met een eigen mobiel. De jongste was hooguit een jaar of vier. Verder fietsers die tig keer langs reden, mensen die op het gras heen en weer liepen. En een man met een plastic Albert Heijn tas. Mijn Tai Chi-genootjes wisten mij te vertellen dat het de Pokémon gekte was.

Ik was ervan overtuigd dat de man met de plastic tas één van de uitzonderingen was die gewoon lekker bijtijds boodschappen was gaan doen. Eén van mijn Tai Chi maatjes verzekerde mij dat hij ook een Pokémon-jager was en de tas puur zijn alibi. Toen hij keer op keer langs liep, met nog steeds hetzelfde tasje in zijn ene hand en zijn mobiel in zijn andere, moest ik toegeven dat hij ook tot de Pokémon-plaag behoorde…

Hier, bij de fontein, huist blijkbaar ook een Pokémon. Het spel brengt mensen dus massaal naar buiten en in beweging. Hele gezinnen gaan gezellig samen op stap. Hoewel, gezellig? Ieder gezinslid kijkt voortdurend met gebogen nek op zijn eigen scherm.

Intussen komt de oudere meneer, die eerder starend naar zijn mobiel langs mij liep, weer terug.

Pokémon speurtocht
Het is een lachwekkend gezicht en tegelijk griezelig. Ze gaan totaal op in het spel. Zonder op te letten lopen en fietsen ze rond. Sommige mensen drijft het zelfs tot waanzin. Zo blijkt van de week een tweejarige peuter in luier alleen op straat te zijn gesignaleerd. Een oplettende buurvrouw alarmeerde de politie. De ouders bleken op Pokémon speurtocht…Als dit bericht niet is opgeblazen, het is tenslotte komkommertijd, dan kan deze gekte dus echt doorslaan.

Terug naar het nu. Ik ben opgestaan, omdat het zachtjes begint te regenen. De oude meneer is op de bank gaan zitten waar ik net zat en kijkt peinzend naar zijn mobiel. Het stel met de kinderwagen loopt ook nog steeds te dwalen, ieder starend op hun eigen scherm.

Vliegtuig spotten
Ik glimlach om het tafereel en besluit langzaam richting de winkels te lopen. Langzaam, want op míjn scherm heb ik ondertussen veelvuldig de flightradar in de gaten gehouden. De A380, het imposante grootste passagiersvliegtuig ter wereld, komt er bijna aan en die wil ík spotten!

A380 ingezoomd rechthoek
A380, het imposante grootste passagiersvliegtuig ter wereld!

Zouden mensen denken dat ik ook tot de Pokémon plaag behoor? In wezen gedraag ik me net zo bizar als de Pokémonners. Het enige verschil is dat ik na het kijken op mijn scherm opkijk richting de lucht…ik zie ze namelijk vliegen ;-)

 

ONGESTOORD SCHRIJVEN op mijn EIGEN PLEK

Hoe heerlijk is het om ongestoord te schrijven in mijn eigen prikkelarme ruimte?

Een kwartier geleden lag ik nog prinsheerlijk op de robuuste bank voor mijn power nap. Knus, met een dekentje over mij heen, voelde ik me geborgen. In de verte hoorde ik de zachte geluidjes van de aanslagen op het toetsenbord van iemand die ook graag schrijft. Ik hoef niks en kan precies doen waar ik mij goed bij voel. Wil ik wat drinken, een frisse neus halen of gewoon even voor me uitstaren? Alles mag en alles kan.

De rust is aangenaam. Volledig toegewijd doe ik waar ik blij van word: schrijven, onder woorden brengen van ervaringen waarmee ik de lezer een kijkje geef in mijn belevingswereld. Ik wil een ander prikkelen, inspireren of gewoon lekker voyeur laten zijn ;-)

Ik geniet van de zon die door de vele ramen naar binnen schijnt. Het groen van de natuur om mij heen licht op. Even voel ik me een echte schrijfster op mijn eigen plek! Ik voel me thuis. Hier droom ik al tijden van: een eigen schrijfruimte omgeven door natuur, veel daglicht en rust om me vol overgave te richten op waar ik zoveel plezier aan beleef. Een plekje waar ik niet afgeleid word door de prikkels die ik thuis ervaar.

In de verte hoor ik een wekker afgaan. Half vijf. Ik kijk op van mijn scherm en zie het doorzichtige doek dat voor mij hangt…Ik word me in één klap bewust dat ik helemaal niet in mijn eigen ruimte ben! Ik ben te gast in de Stiltecoupé van Zinexprez!

Dankbaar dat ik mezelf deze middag bij Corrie heb gegund: hier kom ik graag terug! Ondertussen dagdroom ik nog even verder…wie weet wordt ook mijn droom werkelijkheid…

APENKOOIEN met het INNERLIJKE KIND

Mijn gedachten schieten alle kanten op. Ik heb wat je noemt een ‘monkey mind’: rondslingerende denkbeelden die als apen alle kanten opvliegen.

Apenheul in mijn hoofd
Apen springen en schreeuwen om het hardst. Ze vliegen elkaar aan omdat zíj gehoord willen worden. De apenheul is er niets bij!

Een willekeurige greep opmerkingen van de meest dominante aap:
‘Ik moet mijn financiën doen.’
‘Ik moet schrijven.’

De veroordelende neemt het over:
‘Je hebt onverwachts een hele dag helemaal vrij. Benut die tijd!’
‘Dit wilde je toch zo graag? Geen afspraken. Liefst een paar dagen?! Doe er wat mee; haal alles eruit wat erin zit!’
‘Je verdoet je tijd.’
‘Gisteren heb je ook al tijd zitten verlummelen!’
‘DOE IETS!’
‘SCHRIJF!’

Onzeker doet twijfel aapje ook een duit in het zakje:
‘Waar moet ik over schrijven?’

‘Nooit klaar’ aap gaat verder:
‘Er zijn zoveel andere dingen die eerst moeten gebeuren…’
‘Wat dacht je van de afwas? Inrichten van het kastje in de keuken?’
‘En de rommel onder je nieuwe bureau?’ ‘Zonde van die prachtige werkplek en prikkelvrije huiskamer als je dit maar laat liggen!’
‘Hoe lang is het geleden dat je huiskamer is opgeknapt?‘
’Juist, een HALF JAAR al!’

De veroordelende springt er nog een keer krachtig tussen:
‘Je weet toch zo goed wat je moet doen? Dat in actie komen goed is voor je?’
‘Dat vertrouwen hebben noodzakelijk is?’
‘Dat het helpt om dankbaar te zijn voor de onrust die alle gedachten veroorzaken?’
‘VOEL het dan!’

Klein meisje
Tussen al die apen vraag ik me af waar de vreugde is gebleven. Waar is die blijdschap, die energie dat ik de hele wereld aankan?

2 aapjes 1.2

Ergens verderop zit een klein aapje. Niemand die haar ziet of een blik waardig gunt. Ze houdt zich afzijdig van de anderen, toch trekt ze mijn aandacht.

Ik piep er ongemerkt tussenuit…de andere apen hebben het niet eens in de gaten…
‘Dag kleintje, mag ik bij je komen zitten?’
‘Wat gaat er in dat kleine koppie van jou om?’

‘Niemand ziet me, niemand hoort me, ze lopen allemaal over me heen. Ze vinden allemaal dat wat zij zeggen het belangrijkste is. Maar niemand houdt rekening met mij, met wat ik wil.’

‘Vertel eens, wat wil jij dan eigenlijk?’

‘Eigenlijk weet ik het niet goed te beschrijven, maar aandacht en liefde komt in de buurt. Echt contact. Niet dat vluchtige. Alleen maar “Hoi, leuk dat je er bent” en vervolgens doorrennen. Snap je?’

‘Ja, ik snap het. Hoe vind je het dat ik nu zo bij je zit?’

Gehoord voelen
‘Prettig, je luistert naar me en veroordeelt me niet. Ik voel me gehoord. Ik merk wel dat ik nog alert ben op die druktemakers daar…ergens wil ik dat ze me zien en ergens ben ik bang voor ze. Bang dat ze jouw aandacht weer opeisen en dat jij je daardoor laat beïnvloeden.’

‘Grappig, ik wil èn gezien worden èn ik ben er bang voor. Zo in de luwte met zijn twee voelt het veilig. Ik ben zo blij dat ik met je praat. Dank je wel dat je bij me bent komen zitten. Ik had jou al een tijdje in de gaten, maar jij zag mij niet. En op het moment dat je me opmerkte, zag ik je aarzelende blik. Ik vreesde dat je je toch liet verleiden door afwas-aap, opruim-aap, en alle andere apen die om je aandacht schreeuwden.’

‘Ik zie wel dat zij een punt hebben hoor: ze hebben ook recht op jouw aandacht. Maar ik zag het alweer gebeuren dat je met één van hen mee zou gaan. En dat je dan van de ene aap naar de andere aap zou doorgaan die om je aandacht vroeg.’

‘Ik vind het moedig van je dat je je hebt onttrokken aan alle apen. Ik zag dat het best lastig voor je was.’

‘Weet je, ik begrijp de apen ook wel. Het is niet dat ik hun slecht vind of dat ze onzin verkondigen. Zij vinden dat je eerst de basis dingen op orde moet hebben voor je gaat zitten. Dat is vaak een goede keuze. Maar op dit moment had ik het echt nodig om één op één tijd met je te hebben.’

‘Principes zijn er om van af te wijken, hihi. Soms is het nodig om de principes aan de kant te zetten en aandacht te geven aan wat écht nodig is. Nu was ik dat.’

‘Dank je wel dat je mij tijd en ruimte hebt gegeven om mijn verhaal te doen.’

‘Mag ik je wat vragen?’

‘Natuurlijk! Al-tijd!’

‘Hoe kan ik jou herkennen als ik me laat overweldigen door alle andere apen? Hoe weet ik dat jij het bent en niet een lookalike? Die laatste wil mij natuurlijk afleiden van wat er dan eigenlijk aan de orde is…’

‘Je mag hiermee experimenteren. De onrust in je buik/maagstreek is een roep om aandacht. Meestal ben ik het die je aandacht vraagt. Maar soms zit een ander aan de knoppen. Weet je, als je daar dan op ingaat en je komt erachter dat ik het niet was, dan is dat zo. Geen probleem. Lach erom, vergeef jezelf dat je ‘erin bent getrapt’ en kies ter plekke voor een andere aanpak.’

‘Succes lieverd. Speel er maar mee en besef dat er geen goed of fout is. Het is puur een ervaring. Ik heb alle vertrouwen in je. Je mag wat je weet gaan toepassen in de praktijk. Leuk èn leerzaam.’

‘Dank je wel dat je naar mij hebt geluisterd.’

‘Ik moet jou bedanken! Jij was het die mijn aandacht trok. Ik vond het heel waardevol om bij je te zijn. Smaakt naar meer ;-) Tot gauw nog een keer?!’

ZOEKT NIET (!) EN GIJ ZULT VINDEN

Soms zoek je vastberaden en vol enthousiasme naar iets wat voor je neus ligt zonder dat je het ziet. Dat kan heel letterlijk zijn!

Zo zat ik laatst op een bank op mijn favoriete plek: de fontein in het weerwater. Ik genoot van het water dat krachtig de lucht in spoot. De druppels lieten zich zonder enige controle meevoeren. Ineens viel mijn oog op de grond op een stickertje van een fakkel dat op vier en vijf mei werd uitgedeeld. En nog één!

Vrijheids sticker fakkeltje

VVrijheids sticker fakkeltjeastbesloten
Vraag me niet waarom, maar ik was vastbesloten een derde te spotten. En dus speurde ik de grond af naar nog zo een fakkeltje. Tevergeefs. Een lichte frustratie kroop door mijn lijf. Het duurde een minuut of vijf voor ik de waanzin van deze onnozele zelfopgelegde opdracht inzag en mijn aandacht weer op de fontein kon richten.

Zo zat ik daar nog een half uur. Zo nu en dan keek ik weer even naar de tegels om me heen, want je weet maar nooit… Maar ik liet me er niet langer door in beslag nemen.

Op het moment dat ik naar huis wilde gaan, kwam ik ontspannen overeind. Volledig onverwacht zag ik opeens een derde stickertje, recht voor mijn neus! Op nog geen tien centimeter van die andere twee! En nog één en nog één en nog één… De grond lag ermee bezaaid en al die tijd dat ik daar zat, had ik ze niet gezien! Tot ik ging staan en de zon de fakkeltjes onder een andere hoek opeens deed oplichten!

Vrijheids sticker fakkeltje

Geef op en vertrouw
Ik glimlachte van oor tot oor toen ik besefte wat een prachtige metafoor dit was voor wat ik zo vaak ervaar. Als ik mijn dwangmatige en soms zelfs wanhopige zoektocht opgeef, kan ik erop vertrouwen dat de oplossing zich openbaart.

JUIST door het zoeken op te geven en te vertrouwen sta ik open voor de mogelijkheden die ik tot dan niet kon zien. Ik hoef er niets voor te doen. Het maakt mijn leven zoveel makkelijker wanneer ik mezelf toesta om los te laten!

Herken je dit?

 

JE HEBT ALTIJD EEN KEUZE

Oh nee, niet zíj weer…..
Denk je van iemand af te zijn, word je plotseling opnieuw geconfronteerd met die persoon. Als een hardnekkig virus dat steeds weer de kop opsteekt. Maar je kunt zelf kiezen hoe je ermee omgaat!

Ik geloof namelijk dat het niet voor niets gebeurt. Je kunt je ertegen verzetten, boos of verdrietig worden. Misschien voel je je zelfs wel een slachtoffer. Dat zijn allemaal manieren om ermee om te gaan. Je kunt er ook voor kiezen om het probleem op een andere manier te benaderen. Wat wil het je zeggen? Hoe kun je hier je voordeel mee doen?

Niet kiezen is ook een keuze
Zo staat een vriendin van mij voor een belangrijke keuze. Ze heeft in het verleden lang geworsteld met iemand die haar het leven zuur maakte. Een jaar lang is ze van haar plaaggeest verlost geweest. Tot een paar dagen geleden. Ineens stond ze weer oog in oog met die gevreesde kwelgeest. En dit keer is er geen ontwijken meer aan. Aan mijn vriendin de uitdaging om te kiezen hoe ze hiermee omgaat.

Je kiest zelf welk pad je neemt

Wat mij betreft heeft ze een aantal keuzes.
– zich ertegen verzetten en zichzelf daarmee negatief laten beïnvloeden
– onderzoeken welk leerpunt voor haar in deze situatie verborgen zit of
– ze denkt er niet bewust over na en laat zich onbewust overdonderen
Dit laatste, niets doen, is ook een keuze. Wat ze ook doet, haar beslissing zal hoe dan ook gevolgen hebben. Geen kwestie van goed of slecht. Het is puur een feit.

Andere resultaten boeken
Zelf kies ik er graag voor om te zoeken naar de les die in een, op het oog negatieve, situatie verstopt zit. Het feit dat iets diverse keren op mijn pad komt zegt mij dat ik blijkbaar iets te leren heb. Soms is de les direct glashelder. Een andere keer wordt het me niet duidelijk.

Ik streef er naar om me open te stellen voor de mogelijkheden. Eén ding weet ik in elk geval zeker. Als ik blijf denken en handelen zoals ik doe, blijf ik dezelfde resultaten boeken. Wil ik andere resultaten dan zal ik iets moeten veranderen in mijn zienswijze en gedrag.

Als ik blijf kijken
zoals ik altijd heb gekeken
blijf ik denken
zoals ik altijd heb gedacht

Als ik blijf denken
zoals ik altijd heb gedacht
blijf ik geloven
wat ik altijd heb geloofd

Als ik blijf geloven
wat ik altijd heb geloofd
blijf ik doen
wat ik altijd heb gedaan

Als ik blijf doen
wat ik altijd heb gedaan
blijft mij overkomen
wat mij altijd overkomt

Maar als ik mijn ogen sluit
en mijn ware zelf voel van binnen
dan kom ik deze cirkel uit
en kan ik steeds opnieuw beginnen

Auteur: onbekend

Kortom, als je niet tevreden bent met hoe je leven er uitziet is er maar één die daar wat aan kan doen. JIJ! Je zult zelf een stap moeten zetten om de situatie te veranderen. Dat kan door er anders naar te kijken. Of door je anders op te stellen. Het maakt niet uit wat je doet. Het belangrijkste besef is dat JIJ ZELF de touwtjes in handen hebt! De kans dat de ander uit zichzelf verandert is klein. Reken daar dus niet op.

Het is aan jou! Wil je leren? Wil je groeien, bewuster worden? Of neem je genoegen met de situatie zoals zij nu is? Elk antwoord is prima, want het is jóuw keuze.