Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Maandag 20 februari 2017

Lief mannetje,

Met z’n tweetjes liggen we op bed. Ik zittend onder de deken, jij liggend aan mijn voeten bovenop het zachte dekbed wat met het elektrische dekentje voor een knus warm plekje zorgt. Je voelt je veilig en ik geniet van je. Honderden keren lagen we al zo. Zo vertrouwd. Nog even ben je bij me. Om 18.00 uur komt Karin. Zij zal je uit je zwakke lijfje bevrijden. Geen beperking meer.

Lief klein schatje, het doet me zoveel verdriet om dit keer definitief afscheid van je te moeten nemen. Op sommige momenten voelt het ondragelijk, ben ik misselijk van verdriet. Bang voor de leegte die je achterlaat. Ik ken bijna geen dag zonder jou sinds ik op mezelf ging wonen. Een paar maanden nadat ik hier was gesetteld kwam jij als vrolijk ukkie van een paar weken oud bij me. Bijna mijn hele volwassen leven zijn we samen. Dag in, dag uit had ik het geluk om jouw vrouwtje te mogen zijn.

Het was even wennen om zo een sprankelende kleine spring in het veld als jij om me heen te hebben. Ik moest veel leren. Hoe ga ik je veilig vasthouden? Hoe ga ik om met je nageltjes die uitzetten als je je knus op mijn schoot nestelt? Jarenlang vond ik dat het spannendste van katjes; als ze over me heen liepen en op schoot kwamen zitten. En nu had ik zelf zo een heerlijk beestje in huis die net zo verliefd was op mij als ik op hem! Als ik naar je kijk ben ik nog net zo verliefd als het allereerste moment.

Je hebt je in mijn hartje genesteld en die plek is voor altijd van jou. Jouw naam was dan ook snel gekozen toen ik je zag; je was en bent een Droppie! Waar ik ook ging, je liep met me mee en dat deed je tot voor kort nog regelmatig. Het liefst kruip je met je snoetje bij mijn gezicht. Alsof je dan het dichtstbij mij bent.

Je hebt me zoveel steun en liefde gegeven. Dat is onbeschrijfelijk. Een twee-eenheid. In veel donkere tijden ben jij mijn levenslijn geweest. Jarenlang was ik niet in staat om te werken en werd ik als het ware een ‘gedwongen stay-at-home poezen mam’. Ik kan me dit huisje niet voorstellen zonder jouw aanwezigheid.

Al bijna twee jaar babbel je niet meer met geluid. Een overblijfsel van je eerste beroerte op 10 maart 2015. Dat en een ander loopje is het enige dat je eraan over hebt gehouden. Spannende dagen volgden na die dinsdagavond. Een paar dagen heb ik je geholpen met eten, je opgetild, bij je geslapen en uit veiligheid op de grond geleefd, onzeker of je zou herstellen of dat ik je alsnog in zou moeten laten slapen. Het was een feest toen duidelijk werd dat je voldoende levenslust had om hier nog even te blijven! Je herstelde beetje bij beetje; wat een doorzettertje!

Je spraak is nooit meer hersteld. Je communiceerde als een vis die zijn bekje opent zonder geluid. Dat was even wennen na 17 jaar dagelijks veelvuldig gebabbel. Maar ook vertederend om te zien. De tweede, lichtere beroerte volgde vorig jaar. Opnieuw leefden we samen een paar dagen op de grond zodat je veilig kon herstellen. En dat deed je! Glansrijk overleefde je opnieuw. Wat een cadeau!!

Dit keer moet ik je echt gedag gaan zeggen. Je geeft zelf aan dat je leven voltooid is. Na alle twijfel is het helder, het is tijd om terug te gaan naar waar je vandaan komt. God, wat is dat pijnlijk. Niet meer genieten van je zacht tikkende pootjes op het zeil, niet meer je knusse aanwezigheid als ik even ga liggen om rust te nemen. Niet meer op je achterpootjes staan om opgetild te worden en je neusje in mijn nek te leggen.

Lieverdje, we zijn een geweldige match: met recht ‘a match made in heaven’. Wanneer jij daar over een paar uur weer terugkeert blijf ik nog hier, maar ons lijntje, onze zielsconnectie is er altijd!

Dank je wel voor een intens rijk leven met alle ups en downs waarin jij mijn lichtpuntje bent geweest. Ga maar op zielenreis, ik red me zonder jouw fysieke aanwezigheid. Daar kun je op vertrouwen: ik ben sterk genoeg om jouw gemis aan te kunnen. Naast jouw liefdevolle aanwezigheid waarbij ik alles kon zeggen wat er in mij omging heb ik het schrijven en huilen als uitlaatkleppen. En dat gaat me er nu doorheen helpen.

Dank je wel dat wij zo lang samen door het leven hebben mogen gaan, dank je wel dat ik jouw vrouwtje mocht zijn.

Dag lief ventje, mijn levensmaatje, Ik hou van jou.
Zacht -neus in jouw nekkie- knuffeltje,
Je intens dankbare vrouwtje die jou innig lief heeft.

Donderdag 10 maart 2016

DROPPIE, mijn levensgezel

DSC06178
Mijn lieve vriendje

Een jaar geleden kom ik thuis na een gezellig avondje zingen. Als ik binnenkom komt Droppie niet zoals gebruikelijk direct op me af lopen. Nog voor ik naar hem toe wil gaan hoor ik een flinke plof. Droppie strompelt de huiskamer in en valt om.

Ik weet direct dat het helemaal fout zit. De adrenaline stroomt door me heen. Spoednummer dierenarts bellen. De arts belt zo terug. Ondertussen pappa bellen om te vragen of hij ons zo nodig naar de kliniek kan brengen.

De dierenarts belt terug. Beroerte, niks aan te doen. Advies: morgen in laten slapen. Alsof het over een eendagsvlieg gaat! Intens verdriet. Als ik mamma bel met het nieuws huilt ze met me mee. Ze weet hoe belangrijk Droppie voor me is. Ze biedt aan om morgen met me mee te gaan als Pieter niet mee kan.

De hele nacht ligt Droppie bij me op bed en ben ik alert. Ik aai hem en praat tegen hem. Veel te snel wordt het ochtend….

Woensdagochtend 11 maart 2015

Ik merk dat ik het bellen van de dierenarts uitstel. Het voelt alsof het definitieve afscheid van mijn lieve mannetje daarmee nog even niet aan de orde is.

Eerst douchen. Lekker lang. Pieter houdt de wacht. Een deel van mij weet dat ik er aan zal moeten geloven. Mijn lieve Droppie gaat me na bijna 17 jaar verlaten. Maar zolang ik nog niet heb gebeld kan ik mezelf nog even voor de gek houden. Het voelt zó onwerkelijk….

Gedachten vliegen aan alle kanten door mijn hoofd. Gedachten aan hoe het zal zijn zonder zijn stralende liefdevolle aanwezigheid. Thuiskomen en begroet worden. Douchen en een wachtende Drop naast de deur. Zijn lieve snoetje. Zijn knuffels. Geen kopjes meer. Niet meer met zijn koppie op mijn kussen als ik ’s middags even mijn bed in duik om op te laden. De gedachten maken me extra verdrietig. Zover is het nog niet. Tegen beter weten in hoop ik dat het toch iets ‘simpels’ blijkt te zijn en dat hij nog jaren mee kan….

Woensdag vroege middag…….

Stap gezet naar de dierenarts. Wetend dat ik hem misschien niet meer mee naar huis zal nemen. Intens verdriet.

De arts is zo lief en begaan. Zowel met Droppie als met mij. Hart voor het beestje en hart voor het baasje….

Opluchting. Zij vindt Droppie te goed om in te laten slapen!! Ik deel haar mening. Hij eet, drinkt, wast zichzelf nog en gaat nog naar de bak om zijn behoeften te doen. Hij is nog alert. Niet bepaald aan katje dat stervende is. Met bloeddrukverlagende medicatie mag ik hem weer mee naar huis nemen. Hem of liever gezegd, zijn hersenen/lijf de kans geven te herstellen en de functie uitval door een ander deel over te laten nemen. Morgen opnieuw contact……..hij heeft nog een kans! Mijn vechtertje!

Mauwen doet hij zonder geluid. Zijn kontje komt amper omhoog, maar toch probeert hij te lopen. Als je niet beter wist zou je denken dat hij mijn DNA heeft………wat een doorzetter! Hij lijkt zoveel op mij: eindeloze wilskracht, zeer gevoelig en schrikachtig, een eigenaardige specifieke smaakvoorkeur en een hoge knuffelbehoefte.

Zolang hij nog zo levenslustig is en zelf niet opgeeft heeft hij nog een kans. De verdere dag verkeer ik tussen hoop en vrees. De onzekerheid zorgt voor paniek……nee, de gedachten aan de mogelijke scenario’s zorgen voor de paniekgevoelens in mijn lijf. Terug naar het moment. Hij is er nu nog. Elke moment weer opnieuw bekijken.

Vannacht weer dichtbij me laten slapen. Nabijheid. Vredig. Rust, Vertrouwd. Veilig. Samen gaan we de nacht in. We doen dit samen, of het nu morgen beter gaat of dat ik definitief afscheid moet nemen van mijn kleine schatje. We hebben het 17 jaar met z’n tweetjes gedaan. Hij en ik. Echte liefde. Mijn hele volwassen leven is hij nagenoeg elke dag aan mijn zijde geweest. Depressie, paniekaanvallen, blijdschap, nieuwe liefde in mijn leven, we hebben het allemaal samen beleefd. Ook dit doen we samen.

Woensdagavond laat….

We gaan samen de nacht in. Waarschijnlijk onze laatste nacht samen. Afscheid nemen doet pijn, maar lieve schat, wat heb jij mijn leven verrijkt. Daar ben ik eindeloos dankbaar voor. Je fysieke aanwezigheid ga ik missen, maar op zielsniveau blijf je bij me. AL-TIJD!

Neem je tijd lief mannetje van me. Ga maar. Het is goed. Ik red me wel. Ik ben sterk genoeg om overeind te blijven. Vertrouw op mijn kracht. Je kunt met een gerust hart gaan. In mijn hart leef je voort. Mijn liefde voor jou verdwijnt nooit. Ik hou van jou lief ventje.

Donderdagnacht 12 maart 2015

Droppie heeft twee maal een aanval van heftig shaken met zijn hele lijfje waarbij ik het gevoel heb ‘dit is het………nu gaat hij’. Mijn hart klopt in mijn keel. Tranen stromen over mijn wangen. Wonder boven wonder ademt hij gewoon door! Later kom ik erachter dat het zeer waarschijnlijk epileptische aanvallen zijn geweest als gevolg van zijn hersenbloeding. Pffff…..

’s Ochtends zie ik tot mijn grote opluchting een kleine verbetering. Hij valt niet steeds meer om en begint steeds meer zijn evenwicht te herpakken. Het blijkt geen eenmalig toeval; het herstel zet door!

Vrijdag 13 maart 2015

Gisterenavond overschatte Droppie zichzelf flink. Voor ik het goed en wel in de gaten heb doet hij een poging op de leuning van de bank te springen. Hij redt het niet en valt op zijn ruggetje en zij tegen de verwarming. Hij begint te briesen, alsof hij het benauwd heeft. Nee, zo mag hij niet aan zijn einde komen! Ik houd hem dicht tegen me aan en hij kalmeert. Het briesen stopt. Pffffffff…

In de loop van de dag zie ik weer vooruitgang, hij is nog zwak qua kracht en energie, maar hij loopt absoluut weer beter dan gisteren! Inslapen is absoluut van de baan! Hij gaat beter worden! Ik ben me bewust dat we samen nog wat tijd krijgen. Hoe lang valt niet te zeggen, hij is uiteindelijk best op leeftijd. Er kan nog een beroerte volgen. Maar hoe lang we ook nog samen hebben, ik ervaar elk moment als een cadeau!!

Donderdag 10 maart 2016

Een nieuwe feestdag! Het is precies een jaar na Droppie’s beroerte en mijn lieve vriendje is nog steeds bij me! Hij maakt sinds een paar maanden zelfs weer geluid bij het miauwen; heerlijk om zijn stemmetje te horen na al die maanden stilte.

Het voelt als een cadeau om hem alweer een jaar extra bij me te hebben. Reservetijd noem ik het. Tijd waar ik intens dankbaar voor ben. Tranen van blijdschap en ontroering lopen over mijn wangen. Lief klein mannetje, dank je wel voor je levenslust en je liefde! Op naar je 18-e verjaardag?!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s