APENKOOIEN met het INNERLIJKE KIND

Mijn gedachten schieten alle kanten op. Ik heb wat je noemt een ‘monkey mind’: rondslingerende denkbeelden die als apen alle kanten opvliegen.

Apenheul in mijn hoofd
Apen springen en schreeuwen om het hardst. Ze vliegen elkaar aan omdat zíj gehoord willen worden. De apenheul is er niets bij!

Een willekeurige greep opmerkingen van de meest dominante aap:
‘Ik moet mijn financiën doen.’
‘Ik moet schrijven.’

De veroordelende neemt het over:
‘Je hebt onverwachts een hele dag helemaal vrij. Benut die tijd!’
‘Dit wilde je toch zo graag? Geen afspraken. Liefst een paar dagen?! Doe er wat mee; haal alles eruit wat erin zit!’
‘Je verdoet je tijd.’
‘Gisteren heb je ook al tijd zitten verlummelen!’
‘DOE IETS!’
‘SCHRIJF!’

Onzeker doet twijfel aapje ook een duit in het zakje:
‘Waar moet ik over schrijven?’

‘Nooit klaar’ aap gaat verder:
‘Er zijn zoveel andere dingen die eerst moeten gebeuren…’
‘Wat dacht je van de afwas? Inrichten van het kastje in de keuken?’
‘En de rommel onder je nieuwe bureau?’ ‘Zonde van die prachtige werkplek en prikkelvrije huiskamer als je dit maar laat liggen!’
‘Hoe lang is het geleden dat je huiskamer is opgeknapt?‘
’Juist, een HALF JAAR al!’

De veroordelende springt er nog een keer krachtig tussen:
‘Je weet toch zo goed wat je moet doen? Dat in actie komen goed is voor je?’
‘Dat vertrouwen hebben noodzakelijk is?’
‘Dat het helpt om dankbaar te zijn voor de onrust die alle gedachten veroorzaken?’
‘VOEL het dan!’

Klein meisje
Tussen al die apen vraag ik me af waar de vreugde is gebleven. Waar is die blijdschap, die energie dat ik de hele wereld aankan?

2 aapjes 1.2

Ergens verderop zit een klein aapje. Niemand die haar ziet of een blik waardig gunt. Ze houdt zich afzijdig van de anderen, toch trekt ze mijn aandacht.

Ik piep er ongemerkt tussenuit…de andere apen hebben het niet eens in de gaten…
‘Dag kleintje, mag ik bij je komen zitten?’
‘Wat gaat er in dat kleine koppie van jou om?’

‘Niemand ziet me, niemand hoort me, ze lopen allemaal over me heen. Ze vinden allemaal dat wat zij zeggen het belangrijkste is. Maar niemand houdt rekening met mij, met wat ik wil.’

‘Vertel eens, wat wil jij dan eigenlijk?’

‘Eigenlijk weet ik het niet goed te beschrijven, maar aandacht en liefde komt in de buurt. Echt contact. Niet dat vluchtige. Alleen maar “Hoi, leuk dat je er bent” en vervolgens doorrennen. Snap je?’

‘Ja, ik snap het. Hoe vind je het dat ik nu zo bij je zit?’

Gehoord voelen
‘Prettig, je luistert naar me en veroordeelt me niet. Ik voel me gehoord. Ik merk wel dat ik nog alert ben op die druktemakers daar…ergens wil ik dat ze me zien en ergens ben ik bang voor ze. Bang dat ze jouw aandacht weer opeisen en dat jij je daardoor laat beïnvloeden.’

‘Grappig, ik wil èn gezien worden èn ik ben er bang voor. Zo in de luwte met zijn twee voelt het veilig. Ik ben zo blij dat ik met je praat. Dank je wel dat je bij me bent komen zitten. Ik had jou al een tijdje in de gaten, maar jij zag mij niet. En op het moment dat je me opmerkte, zag ik je aarzelende blik. Ik vreesde dat je je toch liet verleiden door afwas-aap, opruim-aap, en alle andere apen die om je aandacht schreeuwden.’

‘Ik zie wel dat zij een punt hebben hoor: ze hebben ook recht op jouw aandacht. Maar ik zag het alweer gebeuren dat je met één van hen mee zou gaan. En dat je dan van de ene aap naar de andere aap zou doorgaan die om je aandacht vroeg.’

‘Ik vind het moedig van je dat je je hebt onttrokken aan alle apen. Ik zag dat het best lastig voor je was.’

‘Weet je, ik begrijp de apen ook wel. Het is niet dat ik hun slecht vind of dat ze onzin verkondigen. Zij vinden dat je eerst de basis dingen op orde moet hebben voor je gaat zitten. Dat is vaak een goede keuze. Maar op dit moment had ik het echt nodig om één op één tijd met je te hebben.’

‘Principes zijn er om van af te wijken, hihi. Soms is het nodig om de principes aan de kant te zetten en aandacht te geven aan wat écht nodig is. Nu was ik dat.’

‘Dank je wel dat je mij tijd en ruimte hebt gegeven om mijn verhaal te doen.’

‘Mag ik je wat vragen?’

‘Natuurlijk! Al-tijd!’

‘Hoe kan ik jou herkennen als ik me laat overweldigen door alle andere apen? Hoe weet ik dat jij het bent en niet een lookalike? Die laatste wil mij natuurlijk afleiden van wat er dan eigenlijk aan de orde is…’

‘Je mag hiermee experimenteren. De onrust in je buik/maagstreek is een roep om aandacht. Meestal ben ik het die je aandacht vraagt. Maar soms zit een ander aan de knoppen. Weet je, als je daar dan op ingaat en je komt erachter dat ik het niet was, dan is dat zo. Geen probleem. Lach erom, vergeef jezelf dat je ‘erin bent getrapt’ en kies ter plekke voor een andere aanpak.’

‘Succes lieverd. Speel er maar mee en besef dat er geen goed of fout is. Het is puur een ervaring. Ik heb alle vertrouwen in je. Je mag wat je weet gaan toepassen in de praktijk. Leuk èn leerzaam.’

‘Dank je wel dat je naar mij hebt geluisterd.’

‘Ik moet jou bedanken! Jij was het die mijn aandacht trok. Ik vond het heel waardevol om bij je te zijn. Smaakt naar meer ;-) Tot gauw nog een keer?!’

DE EERSTE STAPJES VAN EEN BEGINNENDE BLOGGER MET FAALANGST

De eerste stapjes…

Lekker begin…sinds het schrijven van mijn eerste blog steekt het de kop weer op: faalangst. Een oude bekende waarmee ik afgerekend dacht te hebben. Ik ben nog maar net begonnen en nu blokkeer ik al.

Innerlijke criticus
Diverse keren begin ik enthousiast aan mijn tweede blog. Even vaak strand ik en blijven mijn hersenspinsels onafgemaakt liggen. Hét startsein voor mijn innerlijke criticus om in actie te komen. ‘Zie je wel, je kunt het helemaal niet!!’, roept hij zodra hij mijn twijfel voelt. Toch laat ik me niet uit het veld slaan. Ik mag dan een felle criticus hebben. Ik ben ook een doorzetter!

Leerproces dreumes
Ik ben als een dreumes die probeert te lopen. Een dreumes valt, staat op en probeert het opnieuw. Hij loopt ook niet in één keer. Het proces van vallen en opstaan herhaalt zich net zo lang tot het wel lukt. Er is geen stemmetje in zijn koppie dat zegt: ‘Nou kleine, dat gaat ‘em niet worden hè? Je bakt er echt helemaal niets van. Je had nu toch echt al lang moeten lopen! Wat een waardeloze poging. Dat wordt nooit iets met jou!’

Nee, bij ukkies die leren lopen heb ook ik alle begrip. Sterker nog, ik verwácht niet eens dat ze in één keer vanuit het niets gaan lopen! Ik laat ze oefenen en moedig ze aan. En ik ben zelfs vertederd als ik zie hoe ze bezig zijn hun eigen mogelijkheden te ontdekken.
Waarom pas ik dat dan niet toe op mijn eigen avontuur?

Universele handleiding
Volgens mij moet ik mezelf aan gaan moedigen in plaats van veroordelen. Ik voeg de daad bij het woord en pak het boek ‘INSPIRATIE, Je ultieme roeping’ (2006) van Wayne Dyer erbij. Het hoofdstuk (hfst. 6) waar ik aan toe ben bevat zes principes om geïnspireerd te leven. De opsomming is exact de aanmoediging waar ik behoefte aan heb!

– wees niet afhankelijk van goedkeuring van anderen;
– wees bereid de afkeuring van anderen te aanvaarden;
– maak je niet druk om resultaten;
– weet dat we niets nodig hebben om geïnspireerd te zijn;
– blijf het je niet afvragen;
– onthoud dat onze verlangens niet volgens onze dienstregeling arriveren.

Stuk voor stuk zijn ze belangrijk om door te laten dringen! De principes zijn Universeel. In wezen zijn het handreikingen waar iedereen met faalangst wat aan kan hebben. Een handleiding om een zo aangenaam mogelijk leven te leiden.

De principes als gids
Mijn enthousiasme begint weer te stromen. Gedachten dansen door mijn hoofd. Wellicht een serie van zes blogs van maken?! Elke blog één principe?! Bekeken vanuit mijn eigen perspectief?!

Ik ervaar de principes als persoonlijke leiding. Een ondersteuning bij mijn wens om te bloggen. Het onderwerp waar je ze op toepast maakt niet uit. Een ander zal deze leidraad op hele andere gebieden ervaren. De principes zijn te gebruiken bij elke wens. Bloggen, schilderen, gezond gewicht verkrijgen, sporten, opleiding, werk….

Ze zijn als het ware mijn gids.
Laat ik me beïnvloeden door (afkeurende) meningen van anderen?
Dan kom ik niet verder!
Ga ik voor het perfecte resultaat?
Dan ervaar ik direct spanning en blokkeer.
Wacht ik af tot het ‘juiste moment’? Of moet ik juist ‘NU presteren’?
Beide instellingen belemmeren mijn proces. Gewoon DOEN! SCHRIJVEN en kijken wat er komt. Laten stromen. Bijsturen waar nodig. Overgeven aan wat er is.

Er hangt niets vanaf. Waarom dan die faalangst? Ik ben niemand verantwoording verschuldigd. Of ik een blog ga wijden aan elk afzonderlijk principe? Geen idee. Ik laat me meevoeren op wat er aan de orde is. Stapje voor stapje kom ik er wel. En als ik val? Dan raap ik mezelf weer op!